Przykład kodu “Aztec Code”

Aztec Code – alfanumeryczny dwuwymiarowy matrycowy kod komputerowy kreskowy obrobiony w 1995 roku przez pracowników firmy Welch Allyn Andrewa Longacre’a zaś Roberta Hussey’a. W 1997 roku został opublikowany przez organizację AIM na licencji public domain. Jest to kod komputerowy kreskowy uporczywy i segmentowy, niedaleko czym modułem jest nieparzysty czworokąt foremny, a jego minimalne część nie są podane w specyfikacji. W kodzie uwzględniony jest maszyneria korekcji błędów (Reed-Solomon), kto być może otrzymywać horyzontalny 5-95%, obok czym zaleca się stosowanie poziomu 23%. Kod komputerowy nie wymaga stosowania cichej strefy. Obok użyciu tego kodu możliwe jest utajnianie znaków z rozszerzonej tablicy ASCII, gdy również znaków zza tej tablicy, np. znaków alfabetu arabskiego, greckiego, hebrajskiego albo cyrilicy. Kodowane są również dwójka symbole nie kodujące danych: ECI (koduje rutynowy droga interpretacji danych) natomiast FNC1 (pozwalający ochronić kongruencja z niektórymi aplikacjami). Ktoś herb kodowany jest w pobliżu pomocy odpowiedniego słowa kodowego.

Kod występuje w dwóch wariantach:

• kompaktowym o mniejszych rozmiarach i mniejszej pojemności (minimalnie w jednym kodzie wolno napisać 13 cyfr dziesiętnych czy też 12 symboli alfanumerycznych zapisanych w kodzie o wymiarach 15×15 modułów)
• pełnym o większych wymiarach, a stąd większej ilości danych możliwych do zakodowania (maksymalnie 3832 cyfr dziesiętnych bądź 3067 symboli alfanumerycznych zapisanych w kodzie o wymiarach 151×151 modułów)

Specyfikacja uwzględnia sposobność połączenia danych zakodowanych w 26 symbolach.

Spis treści

• 1 Struktura kodu
• 2 Bibliografia
• 3 Przypisy
• 4 Linki zewnętrzne

//

Konstrukcja kodu

Kod mieści się na kwadratowej powierzchni. W jego ognisko znajduje się kościec. Kościec składa się z “czarnej” kropki o wymiarach jednego modułu otoczonej “białą” ramką o szerokości jednego modułu, która jeszcze raz jest otoczona “czarną” ramką itd. W kodzie kompaktowym występują dwójka posyp i dwa czarne ramki (kaliber 9×9 modułów), a w pełnym po trzy (wymiar 13×13 modułów). Ramki te tworzą tzw. wzór wyszukiwania. Są one otoczone warstwą (ramka o szerokości jednego modułu), w której w narożnikach umieszczone są wzory orientacyjne (4 lanie po 3 moduły). Na krawędziach umieszczone są informacje o ilości warstw danych otaczających istota rzeczy, a plus ilości słów kodowych znajdujących się w tych warstwach. Informacje te stanowią tzw. oznaczenie trybu. Pozostała część warstwy wykorzystana jest do zamieszczenia informacji niezbędnych na rzecz mechanizmu korekcji błędów. Całkowity kościec ma proporcja 11×11 modułów na rzecz kodu kompaktowego albo 15×15 modułów na rzecz kodu pełnego. Jest on odtąd mający obwódkę warstwami kodującymi dane.

Wygląd rdzenia pełnego kodu Aztec Code

Schemat budowy kodu Aztec Code

Bibliografia

• Kody kreskowe rodzaje, standardy, ekwipunek, zastosowania – ILiM, Poznań, 2000, ISBN 83-87344-60-5

Przypisy

1. ↑ http://www.adams1.com/pub/russadam/stack.html

Linki zewnętrzne

• Strona pozwalająca na generowanie kodów na używanie własny, zawiera m.in. Aztec code Generator

Kategoria: Kody kreskowe

This entry was posted on Friday, December 5th, 2008 at 6:54 pm and is filed under Kody kreskowe. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.