Spis treści

• 1 Kanon działania
• 2 Budowa kodów
• 3 Dostępność
• 4 Linki zewnętrzne

//

Dogmat działania

Cały założenie bazuje na Internecie natomiast urządzeniach mobilnych. Już sam kod komputerowy zawiera jeno identyfikator, z drugiej ręki do połączenia z serwerami Microsoftu, na których przechowywane są w tym momencie właściwe informacje, jakie niedaleko pomocy danego kodu chciał przenieść jego kreator. Z kolei jak czytniki kodów podać mają aparaty cyfrowe wbudowane w telefony komórkowe, smartphony a PDA. Na kompatybilnym (obecnie są to konstrukcje działające poniżej kontrolą systemów Windows Mobile 5 i 6 a Symbian S60 3rd Edition, a dodatkowo iPhone, Blackberry i telefony obsługujące J2ME) urządzeniu wyposażonym w oszust numeryczny zaś dojście do Internetu trzeba zainstalować darmową aplikację autorstwa Microsoftu, a po pewnym czasie zapuścić ją i mierzyć obiektyw aparatu na ustalony kod komputerowy. Pozostałe czynności naszywka zrobi sama, alias odczyta kod komputerowy, połączy się z Internetem i wykona przypisaną akcję.

Struktura kodów

System Microsoft Tag bazujący jest na technologii HCCB (High Capacity Color Barcode), opracowanej od podstaw przez Microsoft Research. Kod komputerowy to reklamówka o wymiarach 5×10 złożona z trójkątów w czterech kolorach - (żółtym, czarnym, różowym natomiast błękitnym). Łącznie wolno w zanim napisać 13 bajtów danych, włączając w to model korygujący Reed-Salomon, kto pozwala na odczytaniu kodu poniekąd jeśli jest on częściowo zmiętoszony. Wykorzystanie kolorów tudzież różnego ułożenia symboli geometrycznych pozwoliło na położenie większej ilości informacji na mniejszej powierzchni, w takim przypadku wymiar kodu wyruszać się przypadkiem obecnie od ok. 1,6 x 1,6 cm (0,625”).

Dostępność

Microsoft Tag znajduje się obecnie w fazie beta i jest dający się wykorzystać na rzecz wszystkich. Fabrykant zezwala co więcej na darmowe manipulacja kodów w celach komercyjnych na terenie Stanów Zjednoczonych. Nie wyklucza wprowadzenia opłat w przyszłości, jakkolwiek zapewnia, iż chociażby wówczas kody stworzone do tego czasu będą mogły działać darmowo coraz przez duet lata.

Linki zewnętrzne

Oficjalna stronica projektu Microsoft Tag

Kategoria: Kody kreskowe

• RSS-14 – cyfrowy linearny kod komputerowy kreskowy o stałej długości kodujący czternastocyfrowy kod komputerowy GTIN-14 (Identyfikator zastosowań 01). Istnieje sposobność odczytywania kodu w dowolnym kierunku.
  • Skrócony RSS-14 – symbolika RSS-14, w której stopień kresek została zmniejszona. Z przyczyny temu niezbędne jest mniej miejsca jej na rozmieszczenie. Ale dozwolony jest przed chwilą pogadanka jednokierunkowy.
  • Spiętrzony RSS-14 – dwuwymiarowa piętrowa przeróbka symboliki skrócony RSS-14. Szereg cyfr kodowany jest w dwóch wierszach, co zapewnia mniejszą wymaganą wielkość kodu. Jednakowo podczas gdy w skróconym RSS-14 ewentualny jest dopiero co jeden skłonność odczytywania kodu.
  • Spiętrzony Wielokierunkowy RSS-14 – rodzaj kodu Spiętrzony RSS-14 umożliwiająca prelekcja w dowolnym kierunku, kosztem zajmowanego miejsca.
• Ograniczony RSS – liczbowy linearny kod komputerowy kreskowy o stałej długości kodujący czternastocyfrowy kod komputerowy GTIN-14. Umożliwia pogadanka właśnie w jednym kierunku. Dodatkowym wymaganiem jest, by pierwsza symbol (znak wskaźnikowa) GTIN miała cena 0 ewentualnie 1.
• Rozszerzony RSS – alfanumeryczny linearny kod komputerowy kreskowy o zmiennej długości.
  • Rozszerzony Spiętrzony RSS – dwuwymiarowa piętrowa rodzaj kodu Rozszerzony RSS. Dopuszczalne jest stosowanie do jedenastu wierszy w symbolu.

Istnieje również forma kodu złożonego wykorzystująca symboliki RSS a PDF417 czy też Micro PDF417.

Linki zewnętrzne

• (en)Serwis na stronie gs1.org
• Opis symbolik na stroni gs1pl.org

Bibliografia

• (PDF)Specyfikacje symbolik RSS na stronach gs1pl.org
• Kody kreskowe - rodzaje standardy wyposażenie zastosowania - ILiM, Poznań 2000, ISBN 83-87344-60-5

Przypisy

1. ↑ Imię została oficjalnie zmieniona 27 lutego 2007. Powodem wprowadzenia zmian było równoległość poprzedniej nazwy do uniwersalnie wykorzystywanego w Internecie skrótu RSS. Uznano również, że nowa miano lepiej się przyjmie na rzecz większej ilości języków a ze względu na paralelizm do natychmiast istniejącej nazwy kodu dwuwymiarowego GS1 DataMatrix. Pełniejsze informacje dostępne są w oświadczeniu (dowód osiągalny w formacie PDF w języku angielskim.
2. ↑ Opis symboliki RSS-14 z prezentacją graficzną na stronach gs1pl.org
3. ↑ Opis symboliki Skrócony RSS-14 z prezentacją graficzną na stronach gs1pl.org
4. ↑ Opis symboliki Spiętrzony RSS-14 z prezentacją graficzną na stronach gs1pl.org
5. ↑ Opis symboliki Spiętrzony Wielokierunkowy RSS-14 z prezentacją graficzną na stronach gs1pl.org
6. ↑ Opis symboliki Ograniczony RSS z prezentacją graficzną na stronach gs1pl.org
7. ↑ Opis symboliki Rozszerzony RSS z prezentacją graficzną na stronach gs1pl.org
8. ↑ Opis symboliki Rozszerzony spiętrzony RSS z prezentacją graficzną na stronach gs1pl.org
9. ↑ Relacja symbolik złożonych z prezentacją graficzną na stronach gs1pl.org

Kategoria: Kody kreskoweUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Przykład kodu “Aztec Code”

Aztec Code – alfanumeryczny dwuwymiarowy matrycowy kod komputerowy kreskowy obrobiony w 1995 roku przez pracowników firmy Welch Allyn Andrewa Longacre’a zaś Roberta Hussey’a. W 1997 roku został opublikowany przez organizację AIM na licencji public domain. Jest to kod komputerowy kreskowy uporczywy i segmentowy, niedaleko czym modułem jest nieparzysty czworokąt foremny, a jego minimalne część nie są podane w specyfikacji. W kodzie uwzględniony jest maszyneria korekcji błędów (Reed-Solomon), kto być może otrzymywać horyzontalny 5-95%, obok czym zaleca się stosowanie poziomu 23%. Kod komputerowy nie wymaga stosowania cichej strefy. Obok użyciu tego kodu możliwe jest utajnianie znaków z rozszerzonej tablicy ASCII, gdy również znaków zza tej tablicy, np. znaków alfabetu arabskiego, greckiego, hebrajskiego albo cyrilicy. Kodowane są również dwójka symbole nie kodujące danych: ECI (koduje rutynowy droga interpretacji danych) natomiast FNC1 (pozwalający ochronić kongruencja z niektórymi aplikacjami). Ktoś herb kodowany jest w pobliżu pomocy odpowiedniego słowa kodowego.

Kod występuje w dwóch wariantach:

• kompaktowym o mniejszych rozmiarach i mniejszej pojemności (minimalnie w jednym kodzie wolno napisać 13 cyfr dziesiętnych czy też 12 symboli alfanumerycznych zapisanych w kodzie o wymiarach 15×15 modułów)
• pełnym o większych wymiarach, a stąd większej ilości danych możliwych do zakodowania (maksymalnie 3832 cyfr dziesiętnych bądź 3067 symboli alfanumerycznych zapisanych w kodzie o wymiarach 151×151 modułów)

Specyfikacja uwzględnia sposobność połączenia danych zakodowanych w 26 symbolach.

Spis treści

• 1 Struktura kodu
• 2 Bibliografia
• 3 Przypisy
• 4 Linki zewnętrzne

//

Konstrukcja kodu

Kod mieści się na kwadratowej powierzchni. W jego ognisko znajduje się kościec. Kościec składa się z “czarnej” kropki o wymiarach jednego modułu otoczonej “białą” ramką o szerokości jednego modułu, która jeszcze raz jest otoczona “czarną” ramką itd. W kodzie kompaktowym występują dwójka posyp i dwa czarne ramki (kaliber 9×9 modułów), a w pełnym po trzy (wymiar 13×13 modułów). Ramki te tworzą tzw. wzór wyszukiwania. Są one otoczone warstwą (ramka o szerokości jednego modułu), w której w narożnikach umieszczone są wzory orientacyjne (4 lanie po 3 moduły). Na krawędziach umieszczone są informacje o ilości warstw danych otaczających istota rzeczy, a plus ilości słów kodowych znajdujących się w tych warstwach. Informacje te stanowią tzw. oznaczenie trybu. Pozostała część warstwy wykorzystana jest do zamieszczenia informacji niezbędnych na rzecz mechanizmu korekcji błędów. Całkowity kościec ma proporcja 11×11 modułów na rzecz kodu kompaktowego albo 15×15 modułów na rzecz kodu pełnego. Jest on odtąd mający obwódkę warstwami kodującymi dane.

Wygląd rdzenia pełnego kodu Aztec Code

Schemat budowy kodu Aztec Code

Bibliografia

• Kody kreskowe rodzaje, standardy, ekwipunek, zastosowania – ILiM, Poznań, 2000, ISBN 83-87344-60-5

Przypisy

1. ↑ http://www.adams1.com/pub/russadam/stack.html

Linki zewnętrzne

• Strona pozwalająca na generowanie kodów na używanie własny, zawiera m.in. Aztec code Generator

Kategoria: Kody kreskowe

Przykład kodu “Przeplatane 2 z 5″

Przykład kodu “Przeplatane 2 z 5″ z kreskami ograniczającymi

budowa kodu

Przeplatany 2 z 5 (ang. ITF - Interleaved two of five) – samosprawdzalny, linearny, cyfrowy kod komputerowy kreskowy obrobiony w 1972 roku przez firmę Intermec. Jest to kod komputerowy nieustający zmiennej długości (maks 16 cyfr) będący rozwinięciem kodów 2 z 5. W porównaniu do nich osiągnięto zagęszczenie danych w poprzek szyfrowanie cyfr na przemian zarówno w białych, gdy i czarnych paskach. Powoduje to niezbędność kodowania cyfr zdublowany, a skutkiem tego w kodzie występuje dopiero co parzysta wielkość cyfr. W przypadku kodowania nieparzystej ilości cyfr na początku koduje się cyfrę łach. Jedna znak jest odwzorowywana/odwzorowuje siedem bitów. W kodzie tym nie ma obowiązku stosowania cyfry kontrolnej. Kod komputerowy posiada oznaczenia Startu (kodowany w charakterze 1010, dokąd 1 - wąska linia murzynka, 0 - wąska linia biała) i Stopu (kodowany jak 1101).

Nazwa kodu wzięła się więc, że pojedyncza litera zakodowana jest w pięciu kreskach, z których dwa są szersze. Nastawienie szerokości N kresek szerszych do węższych wynosi od 2 do 3, obok czym, jeśli wielkość węższego paska jest mniejsza od 0,51 mm to nastawienie ów wynosi od 2,2 do 3. Najmniejsza dopuszczalna wielkość pojedynczej kreski wynosi 0,191 mm, a w związku z tym w 1cm wolno zakodować nad 7 cyfr.

Tablica znaków

Znak
Sposób
kodowania
Znak
Sposób
kodowania

0
WWSSW
5
SWSWW

1
SWWWS
6
WSSWW

2
WSWWS
7
WWWSS

3
SSWWW
8
SWWSW

4
WWSWS
9
WSWSW

, dokąd W - linia wąski; S - linia szeroki

W związku z możliwością błędnego odczytu przez czytniki kodów polegającą na nie odczytaniu całości kodu zaleca się stosowanie kodów o stałej długości (jednakowa kwota cyfr) zaś poziomych kresek ograniczających o grubości pięciu modułów stykających się ze wszystkimi kreskami kodu (pionowymi).

Organizacja GS1 zaimplementowała czternastocyfrową wersję tego kodu (ITF-14) do kodowania Globalnego Numeru Jednostki Handlowej na opakowaniach zbiorczych, do których kod komputerowy nadaje się poprawnie ze względu na małą czułość na stan papieru, na którym jest drukowany (okazja drukowania explicite na kartonie) natomiast okazja odczytu z dużych odległości.

Bibliografia

• Kody kreskowe - rodzaje standardy wyposażenie zastosowania - ILiM, Poznań 2000, ISBN 83-87344-60-5
• (PDF)Specyfikacje symboliki ITF-14 na stronie gs1pl.org

Przypisy

1. ↑ 1,0 1,1 http://www.barcodeisland.com/int2of5.phtml

Kategoria: Kody kreskowe

GS1-128 nie jest osobnym kodem kreskowym samym w sobie, jest to kanon, definiujący formatowanie określonego typu danych.

Budowa

GS1-128 posiada następująca strukturę:

• Lewy margines
• Znak początkowy Kodu 128 (A, B, czy też C)
• Znak funkcyjny FNC1 (herb 102 - przewidziany skądinąd w dokumentacji Kodu 128)
• Dane: (IZ)dane
• Symbol kontrolny
• Znak Stop
• Prawy margines

Identyfikatory zastosowań

Popularne ‘Identyfikatory Zastosowań’ IZ

• IZ 00 – (SSCC) – przemysłowy kawał jednostki wysyłkowej 18 cyfr
• IZ 01 – GTIN 14 cyfr
• IZ 10 – żart serii 1-20 cyfr i znaków
• IZ 11 – prekluzja produkcji 6 cyfr: rrmmdd
• IZ 13 – prekluzja pakowania 6 cyfr: rrmmdd
• IZ 15 – prekluzja trwałości (minimalna)
• IZ 17 – prekluzja trwałości (maksymalna)
• (…)
• IZ 412 – producent

Linki zewnętrzne

• (PDF)Specyfikacja kodu GS1-128 na stronie organizacji GS1

Kategoria: Kody kreskowe

• 1 Konstrukcja kodu
• 2 Obliczanie cyfry kontrolnej
• 3 Literatura
• 4 Przypisy

//

EAN (ang. European Article Number – Europejski Kod komputerowy Towarowy) – klan kodów kreskowych (symbolika) wprowadzona w 1976 roku przez związek European Article Numbering. Kod komputerowy został obrobiony na podstawie opracowanego wprzódy w USA i Kanadzie kodu UPC. Symbolika została zaimplementowana w globalnym systemie GS1. Jest to kod komputerowy trwały, liczbowy, wieloczęściowy, samosprawdzalny z dodatkową obowiązkową cyfrą kontrolną. Kod komputerowy wymaga względnie wysokiej precyzji wydruku, w związku z tym nie prawdopodobnie być praktyczny na niskiej jakości papierze (np. kartonie) zaś wymaga w miarę dobrej jakości drukarek.

Kod posiada stałą rozciągłość. Stosuje się para wersje kodu:

• EAN-13 – zawiera 12 cyfr danych i jedną cyfrę kontrolną
• EAN-8 – zawiera 7 cyfr danych i jedną litera kontrolna

W Europie symbolika ta jest uniwersalnie wykorzystywana do znakowania opakowań jednostkowych i zbiorczych (zarówno EAN-8, podczas gdy i EAN-13). Wersję EAN-13 wykorzystuje się również m.in. do kodowania numerów ISBN, ISMN, azaliż ISSN.

Przy oznaczaniu opakowań jednostkowych w kodzie EAN-13 wyróźnia się kwartet grupy:

• Kod systemowy zawierający zupa dwa bądź trzy cyfry. Przeciętnie oznaczają one kod komputerowy kraju (np. 590 - Lechistan), z wyjątkiem oznaczeń rozpoczynających się od cyfry 2 - takimi kodami oznaczane są produkty o zmiennej masie i rozmiarach, w większości wypadków konfekcjonowane w sklepach. Kod komputerowy ów nie oznacza niemniej jednak kraju pochodzenia towaru bądź firmy, jednak jeno dowcip organizacji krajowej, w której ustalony wynik jest zarejestrowany. W przypadku kodowania numerów ISSN w kodzie występuje prefiks 977, a 978 bądź 979 na rzecz ISBN (w wersji dziesięciocyfrowej) i 979 na rzecz ISMN.
• Kod producenta składający się z czterech, pięciu albo sześciu cyfr, w relacje of długości kodu systemowego.
• Pięciocyfrowy kod komputerowy produktu.
• Cyfra kontrolna.

Stosowany prawdopodobnie być również dwu- bądź pięciocyfrowy domieszka do kodu, tzw. add-on, w którym mogą być zapisane np. informacje o numerze wydania danego czasopisma w danym roku.

kod EAN-13

Przykład kodu EAN-8

Przykład wykorzystania symboliki EAN13 do zakodowania numeru ISSN

Konstrukcja kodu

W kodzie kreskowym EAN, każda litera jest reprezentowana przez siedmiobitową sekwencję, zakodowaną jak serię naprzemiennych kresek i przerw. Nieparzysty herb jest zarysowany na niebiesko. Kreski ograniczające (zaznaczone na zielono) oddzielają duet sześciocyfrowe grupy.

Budowa kodu jest zbliżona do budowy symboliki UPC. Kod komputerowy posiada znaki Start/Stop na początku i końcu. Występuje w poprzednio również herb rozdzielający. Pojedyncza symbol jest zakodowana przez siedmiobitową sekwencję (siedem modułów) kresek czarnych i białych. Występują po duet czarne i posyp paski. Jedna linia prawdopodobnie mieć wielkość od jednego do czterech modułów. W kodzie EAN-13 pierwsza znak nie jest kodowana w sąsiedztwie pomocy pasków, a kolejne szóstka (po lewej stronie od znaku rozdzielającego) jest kodowana podług zbioru A bądź B. Pierwsza niekodowana jawnie symbol jest określana na podstawie kombinacji znaków kodowanych wedle zbiorów A i B. (tzw. norma parytetu). Cyfry po prawej stronie są kodowane wedle zbioru C (występują tylko te trzy żniwa). W kodzie EAN-8 kwartet pierwsze danie cyfry są kodowane podług zbioru A, tudzież pozostałe wedle zbioru C. Na skutek zastosowaniu tej techniki potencjalny jest symetryczny pogadanka kodu.

Tablica znaków

Znak
Sposób
kodowania
lewa strona
Sposób
kodowania
prawa strona
(C)

A
B

0
0001101
0100111
1110010

1
0011001
0110011
1100110

2
0010011
0011011
1101100

3
0111101
0100001
1000010

4
0100011
0011101
1011100

5
0110001
0111001
1001110

6
0101111
0000101
1010000

7
0111011
0010001
1000100

8
0110111
0001001
1001000

9
0001011
0010111
1110100

, dokąd 1 oznacza ciemny linia, oraz 0 białość linia. Jedna znak oznacza jeden władza umysłowa. Powinno się spostrzec, że poszczególne cyfry są kodowane w taki fortel, by były możliwie niedużo do siebie podobne, co zapewnia niejaki wysokość samosprawdzalności. Zbiór “C” jest lustrzanym odbiciem symboli ze zbioru “B”. W dodatku celem zapewnienia poprawności odczytu paski (amfetamina i czarne) w kodowanych cyfrach 1, 2, 7, 8 mają zmienione proporcja o 1/13 modułu (są poszerzone bądź zwężone). Rozciągłość kresek ograniczających jest zwiększona o pięć modułów. Po lewej i prawej stronie kodu występuje solidny męty społeczne, kto ma wielkość jedenastu modułów z lewej a siedmiu z prawej strony.

Standardowy aspekt X (władza) na rzecz kodu wynosi 0,33mm.

Tablica określająca wybieg kodowania pierwszego znaku (niekodowanego prosto z mostu) w EAN-13

Wartość
kodowanej
cyfry
Zbiór wg którego są kodowane cyfry na kolejnych miejscach

2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13

0
A
A
A
A
A
A
C
C
C
C
C
C

1
A
A
B
A
B
B
C
C
C
C
C
C

2
A
A
B
B
A
B
C
C
C
C
C
C

3
A
A
B
B
B
A
C
C
C
C
C
C

4
A
B
A
A
B
B
C
C
C
C
C
C

5
A
B
B
A
A
B
C
C
C
C
C
C

6
A
B
B
B
A
A
C
C
C
C
C
C

7
A
B
A
B
A
B
C
C
C
C
C
C

8
A
B
A
B
B
A
C
C
C
C
C
C

9
A
B
B
A
B
A
C
C
C
C
C
C

Obliczanie cyfry kontrolnej

Cyfry kontrolne oblicza się podług stałego algorytmu modulo 10. Na rzecz przykładu cyfrę kontrolną (trzynastą) w EAN 13 oblicza się mnożąc pierwszą cyfrę przez 1, drugą przez 3, trzecią przez 1, czwartą przez 3, piątą przez 1, szóstą przez 3, siódmą przez 1, ósmą przez 3, dziewiątą przez 1, dziesiątą przez 3, jedenastą przez 1, dwunastą przez 3. Z kolei sumuje się wszystkie iloczyny. Sumę dzieli się przez 10 i zostawia się dopiero co resztę. Na kres od 10 odejmujemy resztę. Chyba że kolekcja iloczynów jest liczbą podzielną przez 10, to otrzymujemy dzielenie bez reszty, w takim wypadku cyfrą kontrolną jest 0.

Literatura

• Kody kreskowe - rodzaje, standardy, ekwipunek, zastosowania - ILiM, Poznań 2000, ISBN 83-87344-60-5
• (PDF)Specyfikacje symboliki EAN/UPC na stronie gs1pl.org

Przypisy

1. ↑ (en)Opis na stronie barcodeisland.com
2. ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 Przedstawienie symboliki na stronie organizacji GS1 gs1pl.org
3. ↑ tablica z dopuszczalnymi współczynnikami powiększenia i wymiarami na stronie gs1pl.org
4. ↑ Pismo Logistyka, nr 1/2007, str. 72., ISSN 1231-5478 (02)

Kategoria: Kody kreskowe

Przykład kodu Semacode

Semacode to układ obrobiony przez kanadyjskiego programistę Simona Woodside’a. Kwestia całego systemu polega na oznakowaniu obiektów w świecie rzeczywistym tzw. semakodami. Semakod jest to swego rodzaju dwuwymiarowy kod komputerowy kreskowy (oparty na kodzie Termin Matrix), w którym zakodowany jest adres URL z opisem danego obiektu (miejsca, budowli, zabytku, itp.). Racja należycie spreparowany adres jest bez trudu odczytywany przez wszelkiego rodzaju urządzenia przenośne, takie podczas gdy aparat telefoniczny komórkowy azali komputer kieszonkowy. Z racji temu kontrahent urządzenia mobilnego wyposażonego w miglanc fotograficzny i odpowiednie program (do pobrania na stronie projektu) jest w stanie szczerze i żwawo zjednoczyć się ze stroną opisującą wiadomy obiekt.

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Semacode

Linki zewnętrzne

• Oficjalna pagina semacode’u: semacode.org

Kategoria: Kody kreskoweUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Przykład kodu MaxiCode z zakodowaną informacją: “This ankieta termin is for WikiPedia: 0123456789 abcdefghijklmnopqrstuvwxyz”

MaxiCode (UPS) – matrycowy, segmentowy, alfanumeryczny kod komputerowy kreskowy o stałym wymiarze. Ze względu na swoją budowę prawdopodobnie być praktyczny do znakowania obiektów żwawo poruszających się (np. ładunki poruszające się na przenośnikach). Być może być w dodatku usytuowany na powierzchniach zagiętych ewentualnie zakrzywionych. Symbolika została opracowana w 1992 roku przez firmę kurierską United Parcel Service. Potem symbolika została włączona do Wykazu Ujednoliconych Symbolik (ang. USS - Unform Znak Specyfications) przez organizację AIM (Global Trade Association of the Automatic Identification & Termin Capture Industry). Dzisiaj symbolika jest dostępna na licencji public domain. Ponadto symboli ASCII istnieje również sposobność kodowania znaków należących do alfabetu arabskiego, greckiego, hebrajskiego czy też cyrilicy.

Spis treści

• 1 Struktura kodu
  • 1.1 Budowa fizyczna
  • 1.2 Maszyneria korekcji błędów
  • 1.3 Budowa logiczna
  • 1.4 Tryby kodu
• 2 Bibliografia

//

Konstrukcja kodu

Opis budowy kodu MaxiCode

Konstrukcja fizyczna

Kod ma stałe rozmiary równe jednemu calowi kwadratowemu. Umożliwia to zakodowanie 93 znaków alfanumerycznych bądź 138 cyfr (stała cena) w 866 modułach. Ktokolwiek władza umysłowa ma postać sześciokąta i przyjmuje para kolory zaczerniony albo biały. Nie do pary heksagon ma odsetek 1,02mm w pionie i 0,88mm w poziomie. Poszczególne moduły ułożone są w matrycy 30 czy też 29 (poziomo) na 33 (prosto) moduły. Formuła dopuszcza i umożliwia zjednoczenie do ośmiu kodów celem zwiększenia ilości przenoszonych danych.

W centralnej części kodu znajduje się wspominający tarczę strzelecką wzór wyszukiwania, ze względu któremu czytnik przypuszczalnie zidentyfikować miejsce kodu. Formuła wyszukiwania składa się z trzech czarnych okręgów, pośrodku którymi są śnieg przerwy. W pewnej odległości od wzoru wyszukiwania znajduje się szóstka grup komórek stanowiących wzór orientacyjny. Komórki te są symetrycznie ułożone względem wzoru wyszukiwania i pozwalają na określnik położenia kodu względem skanera (dokąd jest góra, dół, lewa i prawa krawędź).

Maszyneria korekcji błędów

W kodzie stosuje się maszyneria korekcji błędów Reed-Solomon na dwóch poziomach korekcji

• SEC – ranga szablonowy, w którym na rzecz 42 modułów kodujących dane dodaje się 20 modułów korygujących, co zapewnia sposobność poprawnego odczytu danych na rzecz symbolu uszkodzonego w 16 procentach.
• EEC – kategoria poszerzony, w którym na ktokolwiek władza kodujący dane przypada jeden władza umysłowa obejmujący dane o korekcji, co pozwala na obowiązujący prelekcja symboli uszkodzonych w 25 procentach.

Konstrukcja logiczna

W kodzie grupy modułów tworzą tzw. słowa kodowe. Jedno wyraz kodowe odpowiada jednemu znakowi alfanumerycznemu. Ze względu potencjał kompresji cyfr jest szansa kodowania dziewięciu cyfr w sześciu słowach kodowych. Kodowane dane dzielą się na para komunikaty:

• komunikat początkowy – zawiera informacje o trybie kodu, na rzecz niektórych trybów zawiera również pewne informacje o przesyłce, takie jak:

1. trzycyfrowy kod komputerowy kraju wedle ISO 3166
2. kod pocztowy danego kraju
3. trzycyfrowy kod komputerowy Class of service asygnowany przez przewoźnika wyznaczający pierwszeństwo w kolejce
4. dwudziestocyfrowy kod komputerowy do śledzenia ruchu przesyłki
5. dwu- czterocyfrowy kod komputerowy wyznaczający ród przewoźnika

Komunikat ma rozciągłość 60 bitów (modułów). W komunikacie tym wykorzystuje się maszyneria korekcji EEC, co wykorzystuje kolejne 60 bitów.

• komunikat wtórny – wykorzystuje stopień korekcji SEC i służy do kodowania innych danych dodatkowych, które nie muszą być niezbędne do odczytania (w przypadku szybkiego skanowania). Dane te mogą przechowywać we wnętrzu informacje o dozwolonych sposobach manipulacji ładunku, na którym są umieszczone czy też jego punkcie nadania i odbioru gdy również o numerze faktury, o kliencie, numerze zamówienia etc.

Tryby kodu

Kod prawdopodobnie toczyć się w jednym z siedmiu trybów. Informacje o trybie zakodowane są w czterech bitach komunikatu pierwotnego. Zwyczaj nałogowiec jest od stosowanego poziomu korekcji, rodzaju przenoszonych danych zaś struktury symbolu. Dostępne tryby to:

1. Tryb 0 – nie na czasie (jest dozwolone poznać po tym, iż dwoje górne moduły leżące po prawej stronie są amfa, w pozostałych trybach są zaczernione)
2. Tryb 2 – wykorzystywany w pobliżu stosowaniu numerycznych kodów pocztowych
3. Tryb 3 – wykorzystywany blisko stosowaniu alfanumerycznych kodów kreskowych
4. Tryb 4 – wykorzystywany szczebel korekcji SEC
5. Tryb 5 – wykorzystywany stopień korekcji EEC
6. Tryb 6 – wykorzystywany na rzecz programowalnych urządzeń (hardware)

W firmie UPS stosuje się zwyczaj dalszy bądź trzeci.

Bibliografia

• Kody kreskowe rodzaje, standardy, ekwipunek, zastosowania – ILiM, Poznań, 2000, ISBN 83-87344-60-5

Kategoria: Kody kreskowe

Przykład kodu ITF-14

ITF-14 jest implementacją kodu kreskowego Pleciony 2 z 5 w standardzie GS1 wykorzystywaną do kodowania Globalnego Numeru Jednostki Handlowej. Kanon ITF-14 praktyczny jest głównie do oznaczania opakowań zbiorczych produktów (ze względu na mniejsze wymagania odnośnie papieru, na którym jest nadrukowywany).

Kod ITF-14 wypada do grupy kodów numerycznych. Kodowane jest stale 14 cyfr dziesiętnych. Każda znak składa się z pięciu pasków (białych bądź czarnych - cyfry kodowane są podwójny), z których duet są szersze. Wokół kodu występuje afroamerykanka ramka ochronna. Wymagane jest także stosowanie cyfry kontrolnej.

Bibliografia

• Kody kreskowe - rodzaje, standardy, ekwipunek, zastosowania - ILiM, Poznań 2000, ISBN 83-87344-60-5
• (PDF)Specyfikacje symboliki ITF-14 na stronie gs1pl.org

Linki zewnętrzne

• Opis kodu na stronie organizacji GS1 Polska

Kategoria: Kody kreskoweUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Budowa kodu

1. Znak start.
2. Wąski odstęp.
3. Zakodowana dana, ktoś herb odosobniony wąskim odstępem.
4. Znak stop.

Kategoria: Kody kreskowe